Yorgunum Şiiri - Şükrullah Yavuzer

Yorgunum...
Şimdi hiçbir yere yetişmek istemiyorum.
Ne zamana, ne insanlara, ne de kendime...
Kimsenin bilmediği bir koyda
Rüzgârın adımı unuttuğu,
Martıların hüznümü göğe taşıdığı yerde...
Bir kıyıya çekilip
Susmanın serinliğine sığınarak,
Dalga sesleriyle içimdeki gürültüyü susturmak istiyorum.
Bırak,
bir süre omuzlarımda dünya olmasın.
Biraz gökyüzü değsin yüzüme,
Biraz tuz, biraz yağmur,
Biraz da sessizliğin...
Ben, çok uzun zamandır
kendi içimde fırtınaya tutulmuş
yorgun bir gemiyim.
Şimdi tek dileğim;
Demir atmak yüreğinin derinliklerine,
bütün yaralarımı geceye bırakıp
sabahı beklemeden uyumak, uyumak...
Ve sen,
Engin yüreğinin kuytusunda
bana küçücük bir sükûnet bırak.
Ben orada
belki yeniden ben olurum.
Yorgunum
Deniz yüreğinin kuytusunda dinlenmek istiyorum...