Yorgunum Şiiri - Cem Eyüboğlu

## **YORGUNUM**

Yorgunum…
Ama bu sadece uykusuzluğun yorgunluğu değil,
içimde biriken düşüncelerin
sessizce ağırlaşması gibi.

Sanki her şey konuşuyor da
ben sadece dinliyorum.
Ve ne kadar dinlesem de
hiçbir şey hafiflemiyor.

Yorgunum…
Anlatmaktan değil,
anlaşılmayı beklemekten.
Çünkü bazen insan
en çok kendini anlatırken kaybolur.

Bir şeyleri düzeltmeye çalışmaktan
yorulmuş gibiyim.
Ne kadar uğraşsam da
bazı şeylerin yerli yerine oturmadığını görmek…

Yorgunum…
Ama bu yorgunluk
sadece bedende değil,
kalbin içinde bir yerde.

Orada kimse görmüyor ama
her şey birikiyor.

Bazen susmak iyi geliyor,
çünkü konuşunca
içimdeki şeyler daha da büyüyor gibi.

Yorgunum…
Ama pes etmek değil bu,
sadece durup nefes alma isteği.

Biraz sessizlik istiyorum,
biraz kimseye açıklama yapmadan
sadece var olmayı…

İnsan en çok
kendine yetişemeyince yoruluyor aslında.
Kendi duygularına,
kendi düşüncelerine…

Yorgunum…
Ama hâlâ buradayım.
Bu bile bir şeydir belki.

Çünkü bazı yorgunluklar
insanı bitirmez…
sadece biraz yavaşlatır.

Ve belki de en doğru cümle şu:

**Yorgunum… ama hâlâ hissediyorum.**