Yorgun ve nemli gözlerle dalıyorum uzaklara
Bakıyorum umutlarımın yeserecegi yarinlara
Insani umudu ayakta tutar sirrınca
Ayakta durmaya calisiyorum ben hesapsizca
Geçmiyor gunler araf sancısı bitmiyor
Her gecen gün ömrümden ömür alıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta