Yorgun Şiir Şiiri - Zafer Unsal 2

Yorulur bazen şiirler,
Gül olup kokmaktan,
Kalemlerin ucunda gözyaşı,
Bazen de kan olup akmaktan,
Yorulur kelimeler, heceler;
Bir sevgilinin gözlerinde,
Geceler boyu nöbet tutmaktan...
Bitap düşer, yığılır kalır şiirler.

Dokunsan ağlar bazen kelimeler;
Sıkı sıkıya tutunurlar birbirlerine,
Ayakta durabilmek için o heceler...
Üşüyen yürekleri , ısıtmak için ,
Kendini ateşe verir cümleler,
Bazen ok olur bir yüreğe saplanır,
Bazen utanıp, cümlelerin arasına saklanır,
Bazen de âşık bir şairin kalemine katlanır;
Yorgun düşer, yığılır kalır bir köşede kelimeler.

Eski aşklar için yazılmış, geçmiş zamanların
Öznesiz cümlelerinde yüklem olur ....
Faili meçhul duyguların suçlusudur kelimeler.
Ya da tamamlanamamış aşk cümlelerinin,
Öznesiyle kavgalı, firar etmiş yüklemidir bazı kelimeler.

Bazen, geri dönmüş aşk mektuplarının
O üzerindeki yanlış adrestir;
Bazen de veda mektuplarında ki o hoşça kal,
Ya da ölen aşkların arkasından okunan duadır;
Ölüp ölüp tekrar dirilmekten yorulur,
Son noktası konulmamış cümlelerde,
Can çekişir kelimeler ve şiirler...