Yorgun şehir Şiiri - Agâh Tövbekâr

Gözlerimde yorgun bir şehir var,
Işıkları sönmüş geceden kalma.
Adını anınca titrer içim,
Bu kalp fazla sevmiş, anla

Herkes geçip gitti içimden,
Sen kaldın en zor yerimde.
Ben susmayı öğrendim senden,
Konuşmak ağır geliyor dilime.

Sessiz kalanlar kaybeder sanırlar,
Oysa en çok onlar yanar.
Ben seni içimde gömdüm,
Toprağım hâlâ ağlar.

Bir fotoğraf düştü geceye,
Yarım bir gülüş kaldı elde.
Ne unuttum diyebildim,
Ne de alıştım bu hâle.
Kalabalıklar içinde yalnızım,
Adın çarpıyor duvarlarıma.
Ben kendimden vazgeçtim,
Sen gelmedin bir adım da.
Sessiz kalanlar kaybeder sanırlar,
Oysa en çok onlar yanar.

De ki:
Sevdi…
Ve yalnız kaldı diye.
Sessiz kalanlar güçlü durur,
Ama içleri enkazdır.
Ben seni unutmadım,
Sadece adını susturdum.

Tarih:28/12/2024

Agâh tövbekàr

Kayıt:04/02/2026 18:00:00