Yorgun Kalp Şiiri - Agâh Tövbekâr

Omuzlarımda bir ömür,
Kimse görmedi ne kadar ağır olduğunu.
Gülüşlerim ödünçtü hayattan,
İçimdeki fırtınayı susturmak için.
Her gün biraz daha eksildim,
Kimse fark etmeden…
Bir “nasılsın?” sorusu bile
Beni ayakta tutmaya yeterdi belki.
Konuşmadım,
Çünkü anlatacak gücüm yoktu.
Suskunluğum kibir sanıldı,
Oysa yorgundum… çok yorgun.
Geceler dostum oldu,
Gözyaşlarım yastığıma emanet.
Herkes uyurken ben
Hayatla sessiz bir hesaplaşmadaydım.
Kırıldım…
Ama kimseye çarpmadım.
Parçalandım…
Ama dağılmadım, içime topladım.
Bazen güçlü durmak
En ağır cezaydı bana.
Çünkü kimse güçlülerin
Ne kadar acı çektiğini sormaz.
Eğer bir gün sessizce çekip gidersem,
Bu kaçış değil bil…
Sadece dinlenmek isterim,
Bir kez olsun yorulmadan nefes almak.
Ve bil ki,
Bu kalp hâlâ sevgi taşıyor,
Sadece taşımaktan
Ellerim titriyor artık…

Tarih: 01/12/2024

Agâh tövbekâr

Kayıt:04/02/2026 17:25:00