Yorgun Kalbimin Sığınağı Şiiri - Hamit Atay

Yorgun Kalbimin Sığınağı

Ne yana dönsem, yüzümde izleri kaldı yılların,
Omuzlarımda ağır, bitmeyen yükleri hayatın.
Gözlerimde uyumamış gecelerin karanlığı,
Bir tek sende dinleniyor yorgun kalbim.

Çaresizliğin ortasında bir nefes gibisin,
Fırtınamda sakin liman,
Karanlıkta yolumu bulan bir ışık.
Kollarında unuturum kırgınlığımı,
Sesinde susar bütün gürültülerim.

Herkes gider, yollar sessizleşir,
Dost bildiklerim yüz çevirir bir bir.
Ben sana koşarım,
Sığınırım en derin yaralarımla,
Çünkü bilirim,
Kalbime merhem olmayı yalnız sen bilirsin.

Yorgun bir kalbin nereye varacağını,
Ancak senin gözlerinde anladım.
Ne kadar kaçsam da,
Ne kadar yorulsam da,
Dönüp dolaşıp yine sana geldim.

Şimdi soruyorum kendime,
Sığınak mısın, yoksa son durağım mı?
Yoksa sadece bir hayal mi,
Tutunmaya çalıştığım?

Ama bil ki,
Bu kalp ne zaman kırık dökük düşse,
Ne zaman omuzlarımda hayat ağırlaşsa,
Sen varsın…
Ve ben sana yaslanmadan,
Hiçbir yara kapanmaz, hiçbir gece sabaha varmaz.

Sen…
Yorgun kalbimin sığınağı,
Son umudum, son nefesim,
Ve belki de en gerçek yalnızlığım.

hamit Atay