Yorgun Kafa Kağıdı Şiiri - Gülcan Arıkan

İki lafın belini kırabilseydik seninle
Öfkelenmeden, dövünmeden
Karşılık beklemeden
Sadece sevmek, sevilmek
Hepsi bundan ibaret...
Gözetmeden hiçbir menfaati,
Harcamadan sevgiyi bozuk para misali
Çarçur etmeden zamanı yaşayabilseydik.
Bu hayat böyle geçti
Kalp söküklerimizi dikemeden
Bu hayat böyle geçti
Anlamadan birbirimizi,dinlemeden...

İki lafın belini kırabilseydik seninle
Korkmadan, ezilmeden yaşayabilseydik,
Kaybolmadan zamanın zalimliğinde
Dolmadan,taşmadan hırçın dereler gibi
Kapılmadan seline ümitsizliğin,
Bu hayat böyle geçti,
Yaraları saramadan,
Sevdayı yaşayamadan,
Mutluluk değilmiş demek ki bizim harcımız
Sevda değilmiş demek ki müstahakımız
Bu hayat böyle geçti
Eskidi bak şimdi kafa kağıdımız,
O fincanlar boş,
Sahildeki tahta masa anlamsız
Biz bize geç kaldık sevgili,
Kendimizi de tükettik,
Tükettiğimiz her güzel şey gibi,
Artık koca bir yalnızlık düşen payımıza,
Eskidi bak şimdi,yoruldu kafa kağıdımız
Artık ne yazsak,ne yapsak,ne konuşsak faydasız...