Yolun Hali Şiiri - Güven Tekin

​Herkesin yükünü sırtıma aldım,
Koşmaktan yoruldum, geride kaldım.
Meğerse boşuna hayale daldım,
Kendimi yıprattım yolun yarısı.

​İçimi acıtan evlat hasreti,
Çekilir dert değil dünya gurbeti.
Gördüm ya sonunda sahte hürmeti,
Yüzüme gülenin kalbi karası.

​Değer vermek zormuş, yıkmaksa kolay,
Bir pulluk değere dönüyor olay.
Kırılan güvene bulunur mu pay?
Kapanmaz içimde gönül yarası.

​Kimse de demiyor bu adam hani?
Yoruldum dünyada, her bağım fani.
Ters tepti ne varsa eyledim yani,
Boşaymış ömrümün bunca parası.

​Düşünseydi beni o sevdiklerim,
Böyle mi olurdu uykusuz yerim?
Kurudu gözümde bir bir terlerim,
Geçti de gidiyor gençlik sırası.

​Bundan sonra böyle, döndüm özüme,
Bakmasın kimseler iki gözüme.
Kilit vurdum artık sitem sözüme,
Gelmesin kimsenin yalan aurası.

​Haddinden fazlası ziyanmış meğer,
İnsana kendinden başkası değer,
Vermezmiş anladım, boynunu eğer,
Bitmeyen dertlerin bitti burası.

​Sileceğim artık sahte yüzleri,
Yalanla boyanmış o hoş sözleri.
Kül ettim içimde sönen közleri,
Gerekmez ömrüme elin parası.

​Gülmedi bu hayat her kulun yüzüne,
İnandım her zaman merdin sözüne.
Şimdi yürüyorum kendi izime,
Yeniden başlıyor ömrün kurası.

​Yine de tükenmez içimde inanç,
Zaman her yaraya olacak ilaç.
Gönlüm bir tek hakka, sevgiye muhtaç,
Elbet doğacaktır günün hası.