Yolların Ardından Şiiri - Madu Bellaa

YOLLARIN ARDINDAN

Senden ayrı kalmak, çölde susuz kalmak, gibi.
Her gece bir yudum hasretle damla damla tattığımsın.
Dilimde dua, gönlümde yanık bir ağıt,
Yalnızlık, rüzgârla savrulan bir feryat.

Gözlerin serap olur ıssızlığın ortasında,
Bir kez daha görsem, bu can belki durulur.
Suskunluğun ağır ağır içime akarken.
Sana susadıkça ömrüm eksilir, yarim. Kalan yanımda.

Bir adım ötemdeyken cennet sandığım sen,
Şimdi sensizliğin en derin kuyusundayım.
Hasretin, yakar yavaş yavaş içimi
dökülen gözyaşlarım söndürmez yangınımı.
Seni boynu bükük, suskun bir bekleyişim. var.

Ayrılık hançer olup saplandı sineme,
Her hatıran içimde gram gram çoğalır.
Sen gittin… Bu gönül sönmeyen bir ağıt,
Adını her anışım kanayan bir yaradır.

Bir nehir akar yakınımdan, dokunamam,
Dudaklarımda ismin, ama söyleyemem.
Her damla gözyaşı aşk uğruna dökülen,
Yetim kalmış bir dua gibi içime iner.

Gurbetin soğuk rüzgârı vurur yüzüme,
Kervan gibi peşine takıldım, yollar sensiz boş.
Hasretim Kerbelâ gibi ağır ve sessiz.
Her seher seni beklerim, yüreğim yanar,
Ben yalnız, yolların ardından,
Sen sessizliğin kulağımda çığlık.

Her gece adını fısıldar dudaklarım.
Kalbim susuz bir çöl gibi yalnız sana akar.
Sensizliğin ortasında büyür yangın,
Bu aşkın harıyla yanarım, külüm bile yanar.

Ne bu yoldan döndüm, ne bu aşktan kaçtım,
İçimde yaktığın ateşe kendimi adadım.
Son nefesimde bile dilimdesin bil,
Bu ömrü sensizliğin susuzluğuna adadım ey yar.

MADU BELLAA…
14..02..2026