Yoldaşlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğruluk ovasından, yürüyerek çıksınlar,
Sağlam karakterini, akıllarda tutsunlar,
Güven dolu yönünü, aydınlığa katsınlar,
İnsanlık rotasından, ayrılmasın yoldaşlar.
*
Mertliğin mizacını, hiçbir kimse ezemez,
İki yüzlü tilkiler, değerliyi sezemez,
Samimiyet üstüne, sahte çizgi çizemez,
Rüzgarların önünde, savrulmasın yoldaşlar.
*
Engelleri aşarak, zincirlerini yıkan,
Zorlukları görünce, korkuları bırakan,
Yüreğine koyup da, daima üste çıkan,
Hainlerin ağından, devrilmesin yoldaşlar.
*
Emeğini yoğuran, zinhar arkaya gitmez,
Düsturunu koruyan, güzellikleri itmez,
Ahde vefa bilenler, sevgi tohumu bitmez,
Boş lafa inanarak, yorulmasın yoldaşlar.
*
Yalancı bakışlardan, uzağa giden kişi,
Adalet temeliyle, yücelir kendi işi,
Göğsünü gere gere, parlar azminin dişi,
Zalimlerin dilinden, kırılmasın yoldaşlar.
*
Ayıpları örterek, destek sunan arkadaş,
Sıkıntılı anlarda, yürekten gülen sırdaş,
Sürekli gelişerek, yürüyen yavaş yavaş,
Hainlerin ağına, katılmasın yoldaşlar.
*
Çağlayan nehir gibi, temiz akan sulardan,
Çirkinlik lekesini, uzak tutan huylardan,
Dönüş yolu çizmeyen, iyilikli boylardan,
Kötünün oyununa, sarılmasın yoldaşlar.