YOLCU
Elinde tahtadan yapılmış eski bir bavul,
Sırtında taşıyamayacağı kadar ağır bir yaşamın yükü var,
Yüzünde kırışıklar, gözlerinde isyan var.
Yol boyunca yürümekte; ne dinleniyor, ne de kafasını kaldırıp etrafa bakıyor.
Hayat zor, hayat amansız, hayat çekilmez,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta