Yol Arkadaşım Şiiri - Zihni Derin

YOL ARKADAŞIM
​Gönül heybesini sırtıma vurdum,
Seninle her menzil gül oldu bana.
Dünyanın sırrını seninle çözdüm,
Çöllerin serabı göl oldu bana.

​Karanlık çökünce sönmez fenerim,
Sen varsan her derde göğüs gererim.
Aşkın deryasına her gün inerim,
Damlalar coştu da sel oldu bana.

​Yorgun düşsek bile el ele verdik,
En dik yokuşları bir nefes geldik.
Vuslatın sırrına seninle erdik,
Dikenli patika yol oldu bana.

​Sözümüz mühürdür, özümüz biriz,
Güneşle parlayan tozumuz biriz.
Baharda açılan yazımız biriz,
Bülbülün dert yandığı dal oldu bana.

​Feryadım dinince sen varsın sağda,
Bir güven dağısın şu koca çağda.
Kurumuş yapraktım dünkü bu dağda,
Nefesin can veren yel oldu bana.

​
Zihni der Kader defterine yazılmış adın,
Şu fani dünyada bitmez muradın.
Ömür sofrasında en tatlı tadın,
Dudakta süzülen bal oldu bana.
Yazan şair Zihni DERİN