Yol Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

Yol uzun, gece derin, yüküm ağır,
Dağlar suskun, rüzgâr bile yorgun.
Bir elim direksiyonda,
Bir elim semaya açılmış dua gibi.
Her mola yerinde bir hancı gördüm,
Kimi ekmeğini böldü, çayını verdi.
Kimi bir "Hayırlı yolculuk." dedi,
İşte bazen en büyük iyilik, bir güzel sözdü.
Dualar azığım oldu gecelerde,
Farlar umut gibi deldi karanlığı.
Nice yağmurlar yağdı camıma,
Ama Rabbim hiç eksik etmedi rahmetini.
Yollar bana sabrı öğretti,
Virajlar tevekkülü anlattı.
Her kilometrede biraz daha anladım;
Kul yürür, menzile ulaştıran Allah'tır.
Hancı kapısını açarken,
Ben gönlümü açtım Yaradan'a.
Bir tas sıcak çorba, bir bardak çay,
Bazen dünyalara bedeldi yolcuya.
Yüküm demir değildi yalnız,
İçimde hasret, özlem ve umut vardı.
Her yük indirilişinde şükrettim,
Her yeni yolda yeniden "Bismillah" dedim.
Gecenin sessizliğinde,
Motorun sesi ilahi gibi gelir bazen.
Yıldızlar şahidim olur,
Ay ise yol arkadaşım.
Ne çok insan geçti ömrümden,
Ne çok şehir bıraktım ardımda.
Fakat beni ayakta tutan,
Annemin duası, babamın öğüdü,
Mazlumun duası oldu daima.
Ey gönül, sakın kibirlenme!
Bugün güçlüysen yarın muhtaç olursun.
Bir dua, nice kapıları açar;
Bir beddua, nice ömürleri yorar.
Hancı gider, yolcu gider,
Yollar yine uzar gider.
Kalıcı olan ne maldır ne de makam;
Kalıcı olan güzel ahlak ve samimi duadır.
Ben yine direksiyon başında,
Ufka doğru yol alırım.
Dilimde besmele, gönlümde teslimiyet,
Yüreğimde hiç sönmeyen umut taşırım.
Ve bilirim ki;
Yollar bir gün biter, yükler iner,
Ömür dediğin de son durağa varır.
Geride kalan yalnızca iyiliklerdir,
Gönülden edilen dualardır.
Dua ile açılan her kapı,
Hancıya da yolcuya da huzur getirir.
Yol biter, ömür biter;
Ama samimi bir dua,
Gökyüzünde yankılanmaya devam eder.
✍️ Hamza Caymaz