Yokuş Şiiri - Levent Karakaş 2

Yalandır bu yokuş,
Ne gelen var ne giden,
Kahpe rüzgâr eser,
Yalnız kalır bu beden.

Geçer elbet bu yol,
Yorulur da durulur,
Kapanır bütün yaralar,
Zamanla unutulur.

Her karanlık gecenin,
Bir sabahı var elbet,
Kırılmasın hiç heves,
Gönül ferah tutulur.

Kim bilir kaç mevsim,
Bir yaprağa sığmıştır?
Kimi rüzgârla gider,
Kimi dala sarılmıştır.

Dara düşen gönlün,
Yalnız kalmaz inan,
Yalan dünya mülkü,
Vefasızdır uman.

Elbet biter bu ah,
Geçer bu kara gün,
Dost dediğin olur,
Dar günde bir yaren.

Ne gelen var ne giden,
Bir iz kalır yokuştan…
Kimi geçer ömründen,
Kimi geçmez aklından…