Yalnizim,
Hicbir beyazin acamayacagi kadar siyah...
Hicbir ruzgarin yagdiramayacagi kadar yagmur...
Hicbir tuzun yetemeyecegi kadar yavan...
Sessizligin icindeki gurultuden sagirlastim
Yurumedigim yollarin uyusuk yorgunlugu var adimlarimda
Kaybolmuslugumu aramaya mecalsiz,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yalnızlık her dem dokunur..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta