Yoksun Şiiri - Zeynep Onur

Deli gibi çarpan bir kalbin gürültüsü müydü bu ses?
Yoksa derinlerden gelen bir çığlık mıydı?
Yoksa yıkılan hayallerin,
Dibe vuran umutların yok oluşu muydu?

Dünya kararmıştı adeta
Gündüzler gece, geceler kabus olmuştu
Gülen gözlerde yaşlar vardı şimdi,
Dur durak bilmeden akan yaşlar

En mutlu olduğumu sandığım anlarda
Beynime inen bu balyoz da neydi?
Düşünemiyor, göremiyor, hatta duyamıyordum
Sensiz herşey, hiçbirşeydi şimdi.

Yoksun.....
Sen sadece seni götürmedin giderken
İçimden bir şeyleri de kopardın
Neydi kopardığın benden?
Yarınlara umut mu? Ya da sevgi mi insanlara?
Hayır sen beni de götürdün giderken
Geride bıraktığın ben, ben miyim sanıyorsun?
Benden bir yığın kaldı geriye
Hissetmeyen, sevmeyen, kendine küskün
Kocaman bir yığın.

Sevmeseydim seni keşke diyorum bazen
Sonra kızıyorum kendime
Seninle yaşadığımız güel şeyler geliyor aklıma
Mutlu günlerimizden kalma bir resim,
Gülemsetiyor beni
sonra ağlamak, ağlamak hep ağlamak istiyorum
Acaba mutluluk bana fazlaydı da
Şimdi bedelini mi ödüyordum.

Şimdilerde yalnızım.
Hayır, hayır iki kişi oldum sen gidince
Biri ben oldum, diğeri bende sen
Seni özlerken sen oldum
Kendime sarıldım sımsıkı, sana sarılır gibi.

Kimbilir şimdi nerelerdesin?
Kimler paylaşıyor seni?
Oysa ben seni kimseyle paylaşamazdım
Etrafındaki herşeyden, herkesten kıskanırdım seni
Bir yerine bişey olsa, önce benim içim yanardı
Sen ben, ben sen olmuştum sanki.

Şimdi buralarda kış var
Hava soğuk, üşüyorum.
Güneş arada sıcak yüzünü gösteriyor
sende bir güneştin soğuk kışıma doğan
Isıttın, sevdirdin ve gittin.

Kara bulutlar aldı yerini
Kararan dünyamı daha da karartmak için
Yağmur yağıyor geceleri
Yağan her damla yüreğime düşüyor
Canım yanıyor biliyor musun?
Yaralı yanıyor biliyor musun?
Yaralı yüreğim su damlalarıyla bile acıyor.

Ayrılığın soğuk rüzgarı kıştan da soğukmuş
sensizlik her şeyden acıymış
Bir kabus olsun bu yaşadıklarım
Bir el yada ses uyandırsın beni.
Gözlerimi açtığımda yanımda ol
Bir daha hiç gitme bitanem,
Bırakma beni...