Yokmuş2 Şiiri - Yusuf Berkman

Tüm serzenişlerimi unuttum artık,
Cumadan kalma bir cumartesi günündeyim.
Gözlerimin altında eflatundan mora dönen renkler,
Çıktım düşüncelerimden, uzaklaştım biraz;
Geçtim yollardan gölgelenmeden,
Her şeye uzak, ıssız yollardan...

Tenimde yanlış aşktan kalma beyaz bir kış,
Ruhumda korkularım, pusuda bekler...
Uzansa sevdaya yanar ellerim;
Biliyorum, kimselere ihtiyacım yok benim!

Mantıksız bir düzlem türetirim içimde,
Coğrafya hasta; üstelik zavallıymış aklım!
Geçmişim yalın, yarınım yarım...
Gereksizmiş varlığı, canımızı acıtanların.

Bir iç çekişiymiş yaşamak,
Yok yere geceleri harcamışım;
Bir ileri, üç geri...
Görseydiniz yarattığım o düzlem üzerindeki beni!
Duvar kenarlarındaki çiçekler gibiyim;
Kimseler koparmaz,
Kimseler koklamaz beni...

Filizlenir her yanımda kalabalık,
Durur aklım bana karşı, bitmez savaşı.
Eksilir sevgilim yüreğimden...
Herkes beni kıskanır, dışarıdan baksalar;
Tükenirken canımda umutlar,
Müptela olur acıya istemsiz yüreğim.

Misafir zaman, geçerken balkonuma oturur;
Yüzümde dökülen eski bir tebessüm...
Dedim ya, kimselere ihtiyacım yok benim!
Açılır soğuk bir hazirana bedenim,
Sıcaklığın düşlerimi ısıtır...

Kızıllanır tüm olgunluğuyla batarken gün,
Alaca renkleri yine aşka dönüşür varlığının.
Vazgeçtirilmiş bir kalp içimde çırpınır durur,
Aykırı düşünceler beni alıp götürür...