Senden çok uzağım artık.
İçimde taptaze kopmuş bir kıyamet.
Ne öncesinde sessizlik ne bir rüzgâr,
Bunların hiçbiri yokluğuna değildi bir alamet.
Çok uzun bir şiir gibiydi seninle yaşadığım,
Meğer kısacık bir şiirden ibaretmiş hayatım.
Şimdi bu tekin yerde sensizliğe niye ağladım?
Henüz koparmadığım güllerin neden soldu?
Adını duyunca yürümekte olan ayaklarım
Neden sızlayan kalbim gibi oracıkta mıhlanır?
Düştü içime yılın en acılı cemresi bir Eylül ayında.
Ansızın yapraklarım soldu, sonbahar kapımda.
Benim olduğun o güzel eller yad edilmez oldu,
Lakin yüreğime kan, iki gözüme sen doldu.
Tükeniyorum senden uzaklarda.
Arama yahut halimi de sorma.
Kayıt Tarihi : 5.10.2026 00:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Anlatacak bişi yok kalmadı da .




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!