Gün batar, ayrılır son umut kırıntısı şehrimin limanlarından
Ben kalırım bir tek, gecenin zifri karanlığında
Kabullenirdim , kanım deli akmasaydı damarlarımdan
Ama ben bir deli rüzgar gibi geçip gittim yalanlarından
Sevdim, zincirimden ayıran her belayı
Korkmadım uçurum kenarlarından
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta