Yiten Şiiri - Rumeysa Haksever

Seninle dolup taştığım her an
aslında kendimi kaybettiğim bir patikadaydım;
ama hâlâ o karmaşanın içinde seni arıyor,
kendimi unutuyordum.

Anımsadıkça, baraj olup nefesimi kesen vedaların;
dokunamıyor sana dair ağır ağır çoğalan umutlarıma.
Her yerimi yumuşaklık sarıyor,
bir oyuncak ayının karnı gibi
yumuşacık oluyor kemiklerim bile.

Ve yine sarılsak her şey geçecekmiş gibi geliyor
Bana öyle gelse de ipler kopmuş çoktan.
Bankta otururken yanıma oturan,
sonra kalkıp giden adam gibi
el olmuşsun bana.