Yine Yalnızlığıma Şiiri - Hamit Atay

YİNE YALNIZLIĞIMA

Yine yalnızlığıma içimi döktüm bu gece,
Ben anlattım, gece sustu, öyle işte…
Bir sigara yaktım, dumanında kayboldu cümlelerim,
Her nefeste biraz daha eksildi sesim, biraz daha ben…

Saatin tik takları bile ağırlaştı,
Sanki zaman da yoruldu benden.
Bir rüya gibi gelip geçen sevdaları düşündüm,
Her biri kalbime bir iz bıraktı, silinmeyen…

Pencere kenarında bir gölge var şimdi,
Benim gibi suskun, benim gibi düşünceli.
Ay bile bulutların ardında saklanmış,
Sanki o da yüzüme bakmaya çekiniyor gizlice.

Bir fotoğraf ilişti elime,
Yarım kalmış bir tebessüm, eksik bir anı…
Ne kadar unuttum desem de,
Bir şarkının nakaratında yine sen varsın hani.

Kelimelerim isyana dönerken,
Kalemim titriyor, kâğıdım ağlıyor.
Bir satır daha yazıyorum ama biliyorum,
Okuyan olmasa da ben yine yazıyorum.

Çünkü yazmak, sessiz çığlığımın tek dili,
Konuşamayan kalbimin tek sığınağı.
Belki biri bir gün okur, anlar beni,
Belki de kimse bilmez…

Ama ben bu gece de yalnızlığıma içimi döktüm,
Ben anlattım, gece sustu — öyle işte.
Hamit Atay