Duru, sessiz gece.
Yılkı atının esir oluş sessizliği.
Çırpındım ve duruldum yine.
Ruhum bedenimden taştı.
Ağladım...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yılkı atının kaderini paylaşmak ne zor şey..!!! Yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta