Yıldızlar sönse Şiiri - Murat Ülkü

Yıldızlar sönse, ay düşse,
Denizler kurusa bile.
Sen benim olmalısın kadın,
Bu hayatı seninle solumalıyım.
​
​Gözlerin, okyanus derinliğinde,
Beni içine çekiyor.
Saçların, rüzgârda dans ediyor,
Kokun, beni sana bağlıyor.
​
​Seninle geçen her an,
Bir ömre bedel.
Seninle başlayan her yol,
Cennete çıkar.
​
​Ne yüzün, ne tenin,
Ne de yüreğin…
Ruhun, her zerrenle,
Benim olmalısın kadın.
​
​Sen gel de ben sana koşarım,
Yol iz olmasa da,
Her engeli aşarım,
Vazgeçmem senden.
​
​Sesin kulaklarımda melodi,
Yüreğime dokunan,
Eşsiz bir ezgi,
Beni benden alan.
​
​Sen aldığım nefesim,
Sen içtiğim suyum,
Bu dünyada sensiz bir gün,
Sonsuz bir çöl gibi.
​
​Sensizlik, zamana bir darbe,
Saatler durur, dünya döner.
Sensizim ama içimde sen,
Her hücremde yaşarsın.
​
​Büyür içimde bir yangın,
Sözler susar, kalbim kanar.
Bitmez, bu aşk bitmez,
Biz iki bedende bir can.
​
​Elini tuttuğum an, zaman durur,
Korkularım silinir, kaybolur,
Umutsuzluk bile boyun eğer.
Seninle sonsuzluk vaat eder.
​
​Gözlerindeki ışıltı,
Karanlık gecemi aydınlatır.
Sonsuzluğa uzanan bir köprü,
Gönlümü sana bağlar.
​
​Ne bu dünya ne bu hayat,
Ne de bir başkası durduramaz.
Benim olmalısın kadın,
Bu adamın kadını sen olmalısın.
​
​Bir ömür değil, bin ömür,
Yine sana adarım.
Sen benim tek gerçeğim,
Ben sana adanmışım.
​
​Bu şiir biter,
İçimde ki sen bitmez.
Seninle bu ömür,
Yeniden başlar.