Yıktığın Kadar Şiiri - Mert Burak Özkan

Yıktığın Kadar

Gözlerinin kıyısında seni sevmek,

kalanın yanında kolaydı gitmek.

Biliyorum, pek haz etmedin benden,

içinde tortusu kalmış nefret.

Ellerinde pas bağlamış hançer,

yüreğimde onun yarası...

Kaçıncı yaralayışın bu beni?

Hiç olmazsa önceleri haber et.

Romanları bilir misin, oradaki sevgiler;

çölleri bile yeşerten hani...

Sen baharı getirmedin bahçeme,

kökünden söktün de gittin mevsimimi.

Farkındayım verdiğin yıkımın,

yıktığın kadar seviyorum işte...

M.B.Ö