Yıkılmam Ben Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Ben…
En derin denizlerde
Boğula boğula boğulmamayı öğrendim.
Nefessiz kaldım, çırpındım, dibe battım…
Ama hep kendi küllerimden çıktım.

Şimdi birileri kalkıp bana yüzmeyi öğretmesin.
Çünkü ben, karanlıkla dost olup
Işığa sırtımı dönmeyi bile öğrendim.

Bedelini ödediğim hiçbir acının
İzini göstermem kimseye.
Çünkü o izler, benim madalyam.
Ve yıkıldığımı görmek isteyenler...
Daha çok beklersiniz.
Ben yıkılmam.
Gemilerim batar,
Umutlarım söner
Ama ben daha da güçlü kalkarım ayağa
Çünkü bilirim kuşlar uçarken rüzgâra değil kanatlarına güvenir.

Hayat bir mücadeleyse,
Ben o mücadeleyi
Tırnaklarımı kanata kanata vermeye
Çoktan başladım.
Kan, ter ve gözyaşıyla ördüm yolumu.
O yolda, ne gelen kaldı umrumda,
Ne de giden iz bıraktı yüreğimde.

Hayatımdan çıkan herkes
"Ben haklıydım" diyerek gitti.
Ama hakları
Hep ellerinde patladı.
Çünkü ben sustum,
Ama içimdeki adalet susmadı,
Bir gün herkes anladı ne kadar haklıydı.

Sadece sevilmek isteyerek çıktım bu yola.
Kalbim açık, niyetim temizdi.
Ama sevgiyi bile pazarlık masasına koyanlar gördüm.
Şimdi soruyorum:
Hayat arkadaşım yorulmuşsa, suç kimde?
Bende mi?
Sevmek suçsa, ben en ağır cezayı çektim zaten.

Yanlışların içinde
Doğruları ararken yandım,
Ama asla eğilmedim.
Hâlâ düşünüyorum bir damla gözyaşıma
değer mi insanlar?

Ben sustukça herkes güçlü sandı.
Ama en sessiz çığlıklar,
En derin yaralardan çıkar.
Bir tebessümle kapattım her acıyı.
Çünkü anlatmadığım fırtınaları
Kimse taşıyamazdı zaten.

Kendime sarılıp uyandığım sabahları
Kimse bilmez.
Yalnızlıkla barış yapmadım,
Sadece geçici bir ateşkes.

Ve şimdi,
Eğer bir gün düşersem...
O da savaşırken olur.

Ben yıkılmam.
Çünkü ben kendimle savaşmayı,
Yalnızken ayağa kalkmayı,
Sevilmeden sevmeyi,
Ve en karanlıkta bile
Kendime ışık olmayı öğrendim.
08.08.2025 00:03