Yıkıldım Şiiri - Çiğdem Karatay

Bir umutla çıktım sevda yoluna
Kader vurdu gönül denen kuluna.
Derman olmaz kimseler bu halıma
Ne desen boş, yıkıldım ben sonunda.

Dost bildiğim sırt çevirdi bir anda,
Kışa döndü açan güller baharda.
Yalnız kaldım gurbet denen diyarda,
Ne desen boş, yıkıldım ben sonunda.

Gözyaşımı sakladım hep içime,
Ateş düştü garip kalan ömrüme.
Kimse merhem olamadı derdime,
Ne desen boş, yıkıldım ben sonunda.

Ne bir vefa ne de gerçek bir dost var,
Yüreğimde dinmeyen bin ahu zar.
Yaşadığım her gün bana bir mezar,
Ne desen boş, yıkıldım ben sonunda