Küçücük evin içine,
Koca bir dünya sığardı.
Sevgi her şeyden ağırdı.
Mahallede adıyla, huyuyla, derdiyle
Herkes herkesi tanırdı.
Müstakil evlerin dibinde
Komşular akşam sohbeti yapardı.
Bakkallar akraba gibi yakındı.
Kapılar kilit bilmezdi,
Gönül kapıları herkese açıktı.
Bir evde düğün dernek olunca
Bütün sokak oynardı.
Yere serili döşekte
Bütün kardeşler yatardı.
Siyah beyaz ekrandan
Tek kanal bile yeterdi.
Şimdi her şey uzaktan,
Geçilmiyor tuzaktan,
Güven , leyleklerin peşine takıldı gitti
Gözler birbirine değmiyor,
Eskisi gibi kimse içten selam vermiyor.
Orhan Gülaçar
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 00:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!