Yetmiş dört Şiiri - Büşra İlhan

Yoktuk.
Hiç olmamıştık
Kırlangıçlara gülüyordu martılar.
Biz ise martılara.
Leylekler yoklar henüz piyasada
Bileklere bağlı marteniçkalara inat
Marta martılara inat belki.
Leylekler yoklar.
Dünya böyle
Halimiz böylece
Zaman yokken
Biz hiç durmuyoruz
Durdurmaya çalışırken zamanı
Aradabir ceplerimizi yokluyoruz
Ellerimizi
Ayaklarımızı
ve saymadığımız dişlerimizi
Aradabir,
Yokluyoruz.
Kuru gürültülerimizi...
Bunca gürültünün arasında çığlayan sesimizi
Kimseye
Duyuramıyoruz.
İşte böyle
İşte böyle böyle
ve böylece,
Yaraydı,
Aldık.
Yara
Açtık.
Annemizin iğne oyası beyaz mendiline sarılıydı da sanki
Naftalin kokan dolaptan çıkardık.
Sevmek istedik,azaltmak istedik.
Dokunmak istedik
Dokumak istedik de
Emekle.
Yapamadık.
Uzak bakışlarımızda aşikar kıldığımız göz bebeklerimizle,
Parlak bazen, bazen mavice
Delice bazen,bazen sessizce
Sevdik.
Daha nice sevebilirdik
Annelerimizin iğne oyası mendillerine
Umuda dirençsiz duran uzun ince kemiklerimize inat.
Sevebilirdik.
Sözümona.
Dileklerim sana
Hoşça...