Yetimler Şiiri - Orhan Samih Güllük

Daha on iki yaşımdım anne
O gün son gününmüş herşeyin bittiği gün
Ben daha kokunu anlayamamıştım
Bir parça umudun ne olduğunu
Anlamak bir ömür sürdü
Ben hiç dizlerinde ağlamadımki
Gözlerim ıslaktı ama

Daha on iki yaşımdım anne
Omuzlarıma yüklediğin kederli günlerimdi
Güzel hatıralarım bile olmadı seninle
Düğmeleri düşmüş gömleğimi eller yıkadı
Herşeyin yarımını bana biçtiler
Yarım kalmanın ne demek olduğunu görseydin
Görseydin anne...

Daha on iki yaşımdım anne
Kurumadı göz pınarlarım
Ayak parmaklarımı kıvırmadan yaşamanın
Nasıl olduğunu öğrenemedim
Ellerimle diz kapaklarımı kapattığımda bile
Yırtıktı dizlerim onuda edepten saydılar
Edebimden susup içime ağladım anne
İçime ağladım sensiz günleri
Daha körpe yürektim anne
Bana o hikayenin yetimini oynamak düştü
Ben hiç senden sonra yıkamadım gözlerimi
İnkarda etmeyeceğim
Saçlarına dokunan sen değildin bu kez
Çok güzel drama oynuyorsun dedi biri
Çünkü oda benim gibi yetimdi
Çünkü oda benim gibiydi

Yetimlerin de son sahnesi benimdi
Biliyor musun anne bu kez ağlamadım
İlk defa rol yaptım hayatta
Yetimler sahne on üç dedi
Ayrılıklara yazan adam

Bu kez ağlamadım anne
İç çektim eğdim başımı
Bu kez metni okuyan o adamdı biliyor musun
Kaldıramadı başını benim gibi
Gözlerini boşluğa bıraktı öyle
Titreyerek son satırı oku dedi
Hikayenin yazarı
Yetimler son sahne

Metini okuyan adam kimdi?
Babalar ve kızları
O gün orada ilk kez buluştular
Adam sahnede yığılıp kaldı
O hastane koridorlarında
İlk kanı veren yetim evlat
Gözyaşı en çok yetimlere yakışır
Melekler en çok onlara yaklaşır
Melekler senin yoldaşın olsun yetim evlat

Ayrılıklara yazan adam Yetimler bölüm 13
Devamı, Sürgünde Hayatın Adlı Romanında
İyi okumalar dostlar