Yetim Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
107

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Yetim

Eski bir maviydi gözleri
Hüznünü suskunluğuna gömmüş
şehirli bir göçebeydi
Anka soylu kuşlar uçardı göğünde
Kızınca bir mavzer gibi patlar
susunca taş gibi susardı

Bir bağlamanın tınısına kulak kesilir
“işte bu türküye bir cigara içilir evlat ” deyip
son nefesi gibi çekerdi dumanı ciğerine
ve dumanı göğe savurduğunda,
sanki bütün acıların dinerdi

Bakanın içini üşütse de zemheri bakışları
gök gürültüsü gibi gürlese de sesi
Bilirdim…
İğde kokulu bir köy türküsüne ağlayacak kadar
yufka yürekliydi

Ne zaman duysa çocuk ölümlerini ve hayvana ilişenleri
Evcilleşmiş acıları yeniden vahşileşir
yüzü acıyla gerilirdi

Ahh toprağın çığlığını duyup
rüzgarın derdini bilen im
Ahh acımı bal eyleyen im
Sensiz…
Hep kaybettim
adına yaşamak dedikleri bu kanlı yarışı
ve hep yalın ayaktı çocukluğum
karda kışta

Üstümden alıp gittin gölgeni
İpi kopmuş bir tespih gibi dağıldım
Toplayana aşk olsun
Hiç kimsede bulamadım
Senin gözlerinde ışıldayan merhameti

Öldüğün gün…
İçimde bir çocuk öldü baba
Söyle
Hangimiz yetim şimdi?

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 29.7.2019 00:10:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!