Yetim Şiiri - Can Elif

Ömrümün daha kaç baharı geçecek sensiz?
Kaç kez uyanacağım, adını arayan bir sabaha?

“Ömrümüzde kaç bahar yaşayacağız ki?” demiştin...
Şimdi söyle;
kaç baharın hesabını sensizliğime keseceksin?

Kaç kaçışının bedelini
bir ömürlük ceza diye bize yazacaksın?

Susma...
Ne olur, susma hesapsızlığıma.
Gel, yüzleş benimle.
Gel, bir kere olsun sarıl.

Bu kalp, artık sevdayı taşımıyor sadece;
fazla atışta, krizde...
Her gece biraz daha deliriyor,
her sabah biraz daha eksiliyorum.

Yetmez mi?..

Yalvarırım,
bu sevdayı .....
Bir uğrak gibi gelip
bir ömürlük hasret bırakma.

omuzlarımdaki yetimliği...
bizi kendi sevdamızda yetim.
sen yetim, ben yetim,
birbirine sığınmış iki yaralı kalbi
aynı sevdanın içinde yetim bırakma.

Etme...

Bu imtihanı
biz savaşarak mı güçleneceğiz sanıyorsun?
Bak, kaç kadehin dibindeyim...
Kaç gecedir uykusuzluğun kıyısında,
gözlerinde gecenin ağırlığı,
içimde senin yokluğun...

Gözlerine etme...
Canına etme...
Bana etme...

Beni sensiz sınama.

Benim çaresizliğim sensin,
dermanım da sen...
Bende sen varsın,
sende ben...

Beni kalbinde öldüremezsin.

Çünkü rüyalarımda bana sarılan sen değil misin?
Ezanla bölünen uykularımda,
gözleri yaşlı,
elleri semaya açılmış,
arşa dualar bırakan sen değil misin?

Sen değil misin?..

Ben mezar taşına sarılıp uyuduğum gecelerde
çaresizliğimi görmedin.

Görmedin;
“Baba...” diye göğe yalvardığım yağmurları,
içimi titreten o yetimliği,
ciğerlerimi söken o sessizliği...

Bir çocuğun babasına sığındığı gibi
ben sana sığındım.

Şimdi sen de mi
ciğersiz bırakacaksın beni?

Sen de mi
bir yetimin duasını cevapsız bırakacaksın?

Etme...

Ne olur, etme.

Çünkü ben artık
ne kaçacak bir yer,
ne susacak bir söz,
ne de sensizliğe dayanacak bir kalbim yok.

Konuşturma beni...

Çünkü konuşursam
bu sevdanın bütün yaralarını
senin önüne sererim.

Ve sen bilirsin;
Çünkü ben seni
bir insanı sever gibi değil,

bir yetimin göğe baktığı gibi sevdim.
İ...