Yetim Şiiri - Uğur Şemen

Küçük yaşta kapandı yol, annem gitti bir anda,
Sıcacık kucağı kaldı, hasret oldu dudağımda.
“Baba” diye sarılırdım, o da göçtü kısa zamanda,
Yetim kaldım dünyaya, dayandım hep duada.

Evde yankı sesim oldu, oyuncaklarım suskun,
Kimse “oğlum” demedi, kimse sarmadı kolların.
Sofra kuruldu eksik, dua eksik, bereket dargın,
Her lokmada anladım ki, yetimlik zormuş çoktan.

Erken büyüdüm ben, çocukluk rafta kaldı,
Omzuma dünya bindi, omuzlarım yara aldı.
Ağlamayı içime gömdüm, gülmeyi unuttum sandım,
Rabbim dedi “Ben varım”, o sözle cana geldim.

Mezara varırım sıkça, konuşurum sessizce,
“Anne helal et” derim, “baba hakkını helal et”.
Toprak dinler halimi, melekler yazar gizlice,
Cennette buluşuruz der, sabrederim hevesle.

Kimse anlamaz derdimi, “geçer” derler uzaktan,
Geçmiyor ki bu hasret, her gün yeniden doğuyor.
Yetimlik öğretti bana, şefkati, merhameti,
Yarım kaldım ama, yine de ayakta duruyorum.

Allah büyüktür derim, yetimin tutar elini,
Yusuf’u kuyudan, Musa’yı denizden çıkaran.
Ben de çıktım darlıktan, imanla güç buldum,
Yetim kaldım elhamdülillah, Rabbime yakın oldum.

Son nefesimde dilerim, anne babam gelsin,
“Geldin mi oğlum” desin, o kucak hasreti silsin.
Dünya imtihan yurdudur, sabredenler güler,
Yetim kaldım, ama Rabbimden ayrı kalmadım hiç.