Saati ikiye dayıyorum,
Aklımı karşıma, kalbimi başıma alıyorum.
Versem de kendimle mücadele,
Ben seninle yaşıyorum..
Haksız da olsan, kalbimin hükmüyle haklısın.
Mülteci olarak geldin, her an türeyerek içimde çoğaldın..
Çoğunluk sendeydi diye hep sen kazandın.
Beni düşünmek sana zahmet,
Bari tutsak ettiğin kalbimi azat et.
Yerimi bilirim,
Yanından ziyade, aklından bile çokça uzak.
Kendini sevdirdiğin kalpler için bu en büyük tuzak.
Hatice olarak yaşamak istedim..
Leyla ile Mecnun’dan ziyade,
Bilinmeyen sevdaları yaşatmak isterdim.
Karışma, alıp alaycı bakışları,
Bu konudaki hayallerimi bir bir anlatırdım.
Hiç değilse sır oldun, ilk günkü gibi yaşadım sancımı içimde;
Demeden kimselere, “İşte budur benim derdim.” diye.
Haddimi bildim,
İsteğim büyüktü, af diledim.
Sustuğun her kelime, en ağır sözden beterdi..
[03 Nisan 2025 - 02.04]
Zehra YadenKayıt Tarihi : 8.10.2026 16:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!