Yer Sofrası Şiiri - Köşektaş Türküleri

Sandıkta sarardı, o çiçekli bez
Kimseler indirip, sermiyor artık
Değişti zamanlar, değişti heves
Diz kırıp sofraya, girmiyor artık.

Ortaya gelirdi, bakır bir sini
Diz dize verirdik, tutmazdık kini
Bölüşür yerdik biz, ekmeği, ekini
Kaşıklar ahenge, ermiyor artık.

Şimdi masalar var, sandalyeler dik
Sanki bir yabancı, el gibi geldik
Oysa biz yerdeyken, ne kadar birdik
Gözler birbirini, görmüyor artık.

Kırıntı dökülse, elle alırdık
Bereket kaçmasın, diye kalırdık
Duayla başlayıp, huzur bulurduk
Kimse o lezzeti, dermiyor artık.

Köşektaş o günleri anar derinden
Oynadı taşlarımız, koptu yerinden
Yüksekten bakıyor, herkes serinden
Toprağa yakın, durmuyor artık.