Yenilmez Şiiri - Kasım Kobakçı

Loş hedefleri aydınlatmalı,
Pis denizleriyse kurutmalı,
Sesli ağlayanı susturmalı.
Tunç kilitleri hemen kırmalı,
Zor oyunları tümden bozmalı,
Kötü yalanları hep boğmalı,
Siyah perdeleri kapatmalı.
*
Şu kirli defterleri yakarsak,
O temiz elleri biz tutarsak,
Derin dereleri bir aşarsak.
Yüksek tepelerden de taşarsak,
O hedefe doğru da koşarsak,
Tunçtan engelleri de yıkarsak,
Sonsuz aydınlığı biz çıkarsak.
*
Soğuk fırtınalar birden koptu,
Cengiz dağlarda pusuyu kurdu,
Asya çölünde pars hızlı koştu.
Derin bataklık çamura battı,
Sonsuz kederleri birden yuttu,
Korkunç rüyalara hemen daldı,
Zayıf bebekler gibi ağladı.
*
Uzun ağaçlar hepten donanmış,
Parlak alevlerle harmanlanmış,
Kalın kapılar tersten kapanmış.
Yorgun adamlar yere uzanmış,
Titrek ayaklar suya dayanmış,
Şaşkın insanlar renge boyanmış,
Sahte dostluklar korkup uyanmış.
*
Masum fidanlar hep serpilecek,
Çelik zincirler de kesilecek,
O taşkın nehirler çekilecek.
Yüksek çatılar da devrilecek,
Kirli zeminler hep silinecek,
Mutlu şarkılarla söylenecek,
Ilık rüzgarlar hep sevilecek.
*
Bütün mevzuların aydınlanır,
Korkak zalimlerse yargılanır,
Kötü insanlar da sorgulanır.
Bozuk düzenler hep çalkalanır,
Gizli gerçekler de fısıldanır,
O paslı kılıçlar ufalanır,
Saf düşünceler de ferahlanır.
*
Sert kayalarsa asla çözülmez,
Katı mermerler pek de bölünmez,
Derin denizlerden hiç geçilmez.
Yüce dağlardan da hiç inilmez,
Mutlak kurallara direnilmez,
Adalet asla engellenemez,
Doğru olanlar hiç de yenilmez.