Yenilgi Şiiri - Salih Karaaslan

Hiç kendin olmadın ki
Acısını tazecik duyardın hep
Çatırdayan dalların
Bir ahtapot kadar farkındaydın
Tekrarlanacaktı acıların.
Yeniden uzayıp kopan kolların.
Sızısına iyi dayandın
Yalın ayak yürürken ezdiğin çakılların
Ne sabırlıymışsın be
Esmeyeceğinden emin olsan bile
Delik deşik olmuş yelkenlerinle
Bekleşip durduğun rüzgarların
Uçurumun karşısıymış yakın
bir adım ötesiymiş işte
Oradan oraya savrulmuşsun
Her sevişte, serzenişte
Ne inciler saklamışsın kimse görmemiş
Kalbinin yarasında o derin nişte

Kalk
Birazdan tekrar fırtına başlar
Topla neyin varsa, bir çingene bohçası
Ama yılma sakın
Küçüksediğin şu minicik taşlar
Kimbilir hangi ulaşılmaz dağın parçası...

Ne kadar savunmasızmışsın onu da gördük
Kabuğun ne kadar da inceymiş
Boşluğa savurduğun iddialı sözler
Kelebeğin kanatlarındaki sahte gözler