Bir aşk için sen yapman gereken her şeyi yaptıysan,
neden ağlarsın ki gözlerim?
Gitmek istedi, gitti.
Bitmek istedi, bitti.
Gidenin bahanesi çok olurmuş,
bahanesiyle gitti.
Sen yandın.
Sen ağladın.
Sen kanadın.
Yeter, suçlama ellerini.
Suçlama gözlerini.
Gitmesi gereken gider.
Bitmesi gereken biter.
Zincir vuramazsın bir yüreğe.
Bırak suçlamayı kendini.
Yoluna güller dökmedin mi?
Sabahlara kadar şiirler yazmadın mı?
Her gece o iyi olsun diye dualar etmedin mi?
Sus, sus artık sus.
Suçlu sen değilsin.
Sen bu kadar çırpınırken o ne yaptı?
Üzdü.
Kırdı.
Yok etti, değil mi?
Bir kere dinlemedi seni.
Yokmuşsun gibi davrandı.
O gitmeyi seçti,
sen unutmak zorunda kaldın.
Sustu.
Uzaklaştı.
Bir kere olsun “kal” demedi değil mi?
Seni kaybetmekten korkmadı.
Sevse gitmezdi.
Bırak “seve seve gitti” masallarını.
Bırak, bırak artık.
Yeter artık…
Suçlama ellerini.
O eller sadece sevdi.
Suçlama gözlerini.
O gözler sadece hayaller kurdu.
Sen severken yanlış yapmadın.
Eksik olan sevgin değildi,
eksik olan oydu.
Sevse savaşırdı.
Sevse senin kadar yanardı.
Ama şimdi anla…
Ayrılık bazen kaybetmek değildir.
Bazen kurtulmaktır.
Gözyaşların utanç değil.
Kaldır başını.
Şimdi yavaşça doğrul.
Kırık yerlerini okşa.
Kalbini yeniden ellerine al.
Çünkü bir gün
birisi gelecek
ve senin bu kadar sevebilme gücüne hayran kalacak.
Sen yanlış kişiyi doğru kalple sevdin.
Hepsi bu.
Bir günah varsa onun,
senin değil.
Sil gözlerini, sil hadi.
Yeniden başlıyoruz.
25.02.2026 11:36
Kayıt Tarihi : 25.2.2026 11:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!