Hissettim sevgiyi en derinden,
Karanlık bir kuyuya düşer gibi,
Bir anda ışığa tutulur gibi,
Damarlarımda büyüdü adın…
İhaneti gördüm;
Bile bile yürüdüğüm yolun sonuydu meğer,
Vuruldum sevgilinin elinden,
Kendi kalbime saplanan sözlerinden…
Geceler uzun, uykular bölük pörçük,
Bir yanım “dön” der hâlâ,
Bir yanım, küllerimi savur rüzgâra…
Ama öğreniyor insan en sonunda:
Sevgi bazen bir ateş,
İhanetse o ateşin
Kendi dumanında boğulan gölgesi…
Yine de kalbim dimdik,
Çünkü en büyük yara bile
İnsanı yeniden doğurur içinden.
Kayıt Tarihi : 13.2.2026 13:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!