Yeminim Şiiri - Dursun Özden 3

yeminim

bak hele can! sen gittin, mavi bulutlar ağladı, kitaba kırmızı dudak izi, yağdı
çocuk çığlığı-tan çiçeği su bekçisi miravdı-lohusa ana kendi memesini sağdı
abc ilk adımdı, kalem-defter aldı, iç huzur süt akı bereketinde-koca bir dağdı
okulda zil çaldı, ders başladı, atasız geçen her gün, yitik-yeni-koca bir çağdı

sarışın ve mavi gözlü, bir kurda benzeyen
asya’da, anadolu'da, tuva’da, tuna'da gen
gözü pek-yiğit, cengaver kıpçak savaşçılar
kem gözlü-tahta kafalı, o şeytanla dövüştüler

ilk sınavdı-insan şaşar-beşer, kimide kuyuya düşer
şinanay, kimi kuyudan su içer, kimi zıtların birliği şer
pardon, tuzdan balık yemenin dayanılmaz zor anları
açlar sofrasında ahi evran, aç çocuklar misket döşer

misket bombası yağdı; kuru, sulu, aç ölümler, şakaydı
savaşsız, kansız, özgür-tam bağımsız vatan, ulu emel
dil bayrağı ne güzel, tek varlık cumhuriyet, büyük eser
marşımız-öz çığlığımız-yaşanan yer, ruhumuz emek-ter

lodos, hışmla yitik umutları, yarım sevdaları, iskeleyi dövüyordu
limana demir atan gülcemal vapuru, yolcuyu-öte yakaya taşıyordu
gönülsüz-telaşla gidiş; ‘allahın belası’ bir yolculuğa hazırlanıyordu

acılı esin kaynağımla, düşe düşen bitik duygularım-yitik izini sürerim
o son gazi, şiir atlı süvarinin omzundan tutup, gözünün yağını yerim
özgürlük ateşi kanla yazılan destan-aç açık çocukları ısıtır-alın terim

takatım kalmadı, yoruldum, dizimin bağı çözüldü, yeter be!
kardelen baş kaldırdı yine-mazlumlar isyanda, tövbe-tövbe
10 yılda-falakada fala baktılar-dar ağacına çaktılar dört çivi
ulucanlar inledi, o kanayan seher çığlığını-başkent dinledi

evren evrildi, sağım solum sobe, her hücre işkence dibi
sinir küpüne dönen, o baş pezevenk-sıracalı, cüce devi
köy üçe bölündü, bir üçgende iki iç açı, bir dış açı eder
tan kızılı şafakta, seymenler ve anadolu bacıları hu evi

ey yeni nesil! dalga dalga süzülen al bayrağımız ulu, sonsuz yel
bu evren bize dar, devrimleri yaşatmak için-bu dansa sen de gel
bil ki; bilim ve uygarlık bizle var-bizle yaşar, ütopyamız ilk bahar
anımız-andımız-atamız yar; 'ya istiklal-ya ölüm!’ sonsuza kadar

dursun özden