Ey sevgili,
adını bir kez söyledim rüzgâra
ve o günden beri her fırtına
seninle konuşur bana.
Ben seni
küçük bir yudum su gibi değil,
okyanusun kendisi gibi sevdim.
Her dalgası gövdemi yıkan,
her köpüğü alnıma yazı gibi düşen...
Bir geceyi sevdim,
içinde sen yürüyorsan.
Bir sabahı,
sesinle uyandıysam.
Ve zaman,
ancak sen geçtiğinde anlam kazandı.
Bütün şehirleri geçtim,
Aşkın şehrinde duruldum,
sadece sana varmak için.
Bütün savaşları susturdum
çünkü senin gülüşün en büyük zaferdi.
Aşkın,
bir milletin özgürlük marşı gibi
kalbime kazındı.
Bana uzak mısın?
Olsun.
Ben seni,
sürgünde yazılmış bir şiir gibi taşıyorum.
Ve her mısra
sana dönerken büyüyor içimde.
Sevgili,
ey benim güneşim ve gece yıldızım,
sana yemin ederim:
Adını
ölümümden sonra bile
taşlar dile getirecek,
çınarlar rüzgârla fısıldayacak.
Ve ben,
bir gün her şey bittiğinde bile
hala seni
sözlerimde,
sessizliğimde
ve sonsuzlukta sevmeye devam edeceğim.
Aşk
Kayıt Tarihi : 1.6.2025 13:41:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!