Yedi Taş Şiiri - Zehra Yurtseven

ninniler söylüyorum
içimdeki çocuğa
ayaklarımda gümüşten halhallar çınlayacak

kuytu bir köşede
desturların arkasındayım
tenhada sofra kuran cinler bile
beni bulamayacak

saklandığım yerden çıkıyorum
hava çoktan kararmış
çıtırdayan çekirgeler
sokak lambasının cızırtısını bastırıyor
ayağımın altındaki ıslak kurbağa
mahşerde bana hesap soracak

gökte yıldızlar boş sokağı avutuyor
yerde üst üste yedi taş
kule olma hevesinde titriyor
bir çizgiden ötekine sekiyorum
beyaz tebeşirler kaderimi yazacak
gece, çıplak baldırlarımdan serinliyor

eteklerimde çocukluğumdan kalma fırfırlar
rüzgarımda gelincikler dans ediyor
avuçlarımın kırk yıllık kırmızısında
bir tırtıl kanatlanacak

saklandığım her köşede
dua dua ellerimden büyüyorum
ruhum zamanda demlenirken
dizlerimden eskiyorum