Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.
Uzaklaşsın bedbaht çalmasın gönlümün kapısını.
Bırak kalsın gülde, bülbülde koparsın figan.
Bakmam artık kimsenin yüzüne koptu tufan.
Avazım her çıktığında gider yedi kat yerin dibine.
Ben hüznü hazanda yaşadım gelmez baharım.
Taş bastım bağrıma, kurulan çatı benim yalanım.
Uğruna bin kez kendimi paraladıklarım.
Akıl ermez, vicdana sığmaz ki olunmuş kör, sağır.
Önemi yok kavuşmak kalsın artık mahşere.
Artık gönül penceremin geçeni yok ki önünde
Kenan Gezici 14/06/2025
Kayıt Tarihi : 14.6.2025 21:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.”
Burada yüksek motifli mecaz var: sevgi malî bir değer gibi algılanıyor ve sözde “tefecilerce yok edilmiş. Bu imge, aşkın ya da bağın insana verdiği değerin, dış etmenlerce nasıl zedelendiğini güçlü biçimde anlatır.
Şiirin ilerleyen kısımlarında “tufan” sözcüğüyle duygusal yıkım, “mahşer” ile kaderin nihai yüzleşmesi ima edilir. Geleneksel bir hüzün şiiri atmosferi kurar.
TÜM YORUMLAR (1)