Farzet ki yazdıklarımı anlayabildin. Bir cümleye sığdırdım koskoca bir geceyi, bir kelimenin içine sakladım sustuklarımı. Peki ya anlayamadıkların? Onlar ne olacak? Ya yazıp da sildiklerim… Parmaklarımın ucunda doğup ekranın sessizliğinde ölen o cümleler? Ya yazamadıklarım? İşte onlar en çok sana ait. Çünkü insan bazen söyleyemediği yerde daha çok sever, daha derin susar. Ben sana yazdıklarımdan ibaret değilim. Bir de hiç göndermediğim mektuplar var, yarım bıraktığım cümleler, gecenin bir yerinde adını yazıp sonra kâğıdı buruşturduğum o uzun susuşlar var. Farzet ki beni anladın. Yine de bütünümü anlayamazsın. Çünkü insanın içinde kendisine bile söylemediği bir yer vardır. Benim de var. Ve orada henüz yazılmamış bir şiir gibi seni bekleyen bir cümle durur: “Beni, yazdıklarımdan değil, yazamadıklarımdan anla.” Muhsin Yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 21:16:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!