Unutma gözlerimi, ey unutkan sevgili,
Çünkü gözlerimde gülüşünün resmi var.
Kokun sinmiş her zerreme, anlatır olsa dili,
Her hücremde sevdiğimin, tek yârimin ismi var.
"Ayrılırsak" diye bir söz olmadı kitabımda,
Alışamasamda bu gidişata,
Gidiş benim, dönüş benim, kime ne?
Bilemedim gerçekten bende mi hata?
Günah benim, hata benim, kime ne?
Bazı gün Firdevs olur virane bana,
Benden, seni çıkarsan; "sıfır" bile kalmam ben.
Dört işlem yetmez bana, artı sensin, eksi ben.
Bölersen parçalara, dağılırım, toplanmam,
Çarparsan bölenimle, aynı rakam çıkmam ben.
Kimi saraylarda, köşklerde arar;
Bazen, tek göz kulübedir mutluluk.
Kanaat ederse kesindir karar,
Hepsi O’nun elindedir mutluluk.
Aç gözlüdür insan. Diler de diler.
Yine akşamın çöktü kasveti,
Körüklüyor her saniye hasreti,
Harap olsun, yıkılsın bu gurbeti,
Sevgili! Ne zaman gelir o nehar?
Ağardı saçlarım, kanım çekildi.
Son asrın çürümüşlüğünde, pâk kalan ender beşer!
Katıldılar kervanına milyonlar üçer-beşer.
Tanıyanlar aşık oldu, halvette ameline,
İftiralar attı sana münafikun, ehl-i şer.
“Ehliyeti yok” dediler, eksik ehliyetliler.
Kimine can dedik, kimine canan,
Dostun halisine kavuşamadık.
Dolanıp yıllarca yedi düveli,
Gerçeğin özüne ulaşamadık.
Kimiyle kaynaştık kardeşçesine,
Bir deli sevdaya düştük düşeli,
Ne gecemiz belli, ne gündüzümüz.
O nazlı yâr yüzümüze güleli,
Ne gecemiz belli, ne gündüzümüz.
Kaşları kemandır, yüzü dolunay.
Hâlik, böyle halkeyledi;
Anadan doğandan, Türk’üm.
Takdir etti, emreyledi,
İlk nefesten beri Türk’üm.
Biçilmiş insana değer.
Ne zaman sana şiir yazmak istesem,
Elim yanar, sözüm yanar, dil yanar.
Görünce yüzünde hüzün ve sitem,
Canım yanar, ruhum yanar, dîl yanar.
Sığdıramam satırlara methini,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!