Ahşap parke koridor boyu bıraktığın ıslak ayak izlerin kamaştırıyor gözümü
Aynı şampuan kokusu hiç değişmeyen
Odaya kadar uzanan ışıltılı bir koku
Biliyorum uzanmışsın yine masmavi saten örtünün üzerine
Beni bekliyorsun aynı çıldırtan bakışlarınla
Kimbilir kaç kez içti tenini dudaklarım
Adımlarım çağırıyor sana beni
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta