Yastığımın şahitliği Şiiri - Gece Gözlüm

Yastığımın Şahitliği
​Her gece beni biraz daha bitirir;
Sessizliğin içime çöken o ağır yükü...
Senin adın geçmeyen hiçbir düşünce,
Artık sabaha ulaşmıyor bende.
​Sen beni sevsen ne, sevmesen ne?
Bir kalbin kırıldığı yerde,
Sevginin adı kalmıyor zaten.
Ben seni içimde büyütürken,
Sen... Beni içimde eksilttin.
​Söylesene; yaşattıkların bir çırpıda silinir mi?
İnsan birini severken, anılar da etine kemiğine karışır;
Hangi yerinden koparıp atayım seni?
​Ya anılar...
Bir sokak köşesinde,
Bir şarkının en kırık yerinde,
Bir fincan çayın buharında karşıma çıkıyor adın.
​Şimdi benden değil, yastığımdan helallik iste!
Çünkü en çok o biliyor;
Geceleri kaç defa adını fısıldadığımı
Ve kaç defa sessizce sana ağladığımı...
​O bilir;
Uykuların neden yarım kaldığını,
Sabahların neden yorgun doğduğunu...
Ben sustukça, gözlerim konuştu onun koynunda.
"Bir insanın kalbi bu kadar sessiz kırılır mı?" diye,
En çok o şahit oldu bana.
​"Ben seni unuttum," derken bile,
İçimde hâlâ adını sakladığımı o gördü.
Şimdi dönüp de "Geçmişte kaldı," deme bana...
Çünkü bazı geceler vardır; yıllar geçse de sabah olmaz.
Ve bazı insanlar vardır; gittikten sonra bile
İnsanın içinde kalmaya devam eder.
​İşte ben, senin gidişinin içinde kaldım biraz...
Biraz kırık, biraz eksik...
Biraz da sana rağmen, seni hâlâ seven biri gibi.
​Belki bir gün bir rüzgâr geçer içinden;
Bir anlığına hatırlarsın beni.
O zaman anlarsın:
İnsan bir kalbi kırarken, sadece birini değil;
Bir ömrü de yarım bıraktığını.
​Ama ben yine de sana beddua değil,
Sessiz bir vedayı yakıştırdım.
Çünkü bazı sevgiler, intikam taşımaz içinde;
Sadece derin bir sızı bırakır.
Ve ben, o sızıyla yaşamayı öğrendim artık...
​Ama bil ki;
Geceler hâlâ seni soruyor bana.