Yaşımdan Yorgunum

Yaşımdan yorgunum,
Telaşsız biraz durgunum.
Kimseye yok sözüm, sitemim,
Kendime kızgınım.
Bundandır dağınıklığım.

Bir çocuğun tebessümünde saklı
Gençliğimin sakin tavrı.
Bir çocuğun gözyaşları kadar haklı,
Günahlarla yoğrulmuş hayatım, yaşamım.

Yaşadıklarımın adını koymuşum,
Adı “tecrübe”.
Bu yüzden kimse diyemez:
“Sen ne ettin be?”

Geçmişin gölgesinde dinlenemedim,
Diyemedim neredesiniz diye.
Geleceğe niyetlenemedim,
Yetişemedim ardından sendelerim diye.

Yaşarken buldum kendimi,
Arasam bulunmaz bir yerdeydi kendisi.
Hiç bitmedi derdi çilesi,
Küsmüşüz; barıştık sonunda.
Mutlu olmak onun da artık tek gayesi.

İnsan yaş aldıkça anlıyor,
Gönül bahçesini yeşertecek birini arıyor.
Aramakla bulunmaz bilirim,
Kader hep çalışmadığın yerden soruyor.

Yüzümdeki çizgiler gündüzlerden,
Saçımdaki aklar uykusuz gecelerden.
Günahlarım hep geçmişten…
Söyle Rabbim,
Güzel bir haber var mı gelecekten?