Yase Şiiri - Hayati Kork

YASE...
Seni yazmak isterdim,
siyah dehlizlerinde gecelerin, sinemde hülyanın loş ışıklarıyla, yorgun sabahlara dek
biçare kapanıp sayfalara...
Seni yazmak isterdim şiir şiir, mısra mısra.
Seni yazmak isterdim, Yase, bir asra...
Seni çizmek isterdim,
ressamların tuvalinde renk bulup; ruhumu cezbeden hayalini,
ülkeler fethetmiş bir kral edasıyla, ıssız beldelerin tapınağına asmak için...
Seni çizmek isterdim sayfalara, tablolara.
Seni çizmek isterdim, Yase, surlara...
Besteler yapmak isterdim seninle, Muhayyer, Kürdî, Hicaz makamlarında;
enginlerde soluyan yorgun sesimle, nağmelerle notaları çatlatırcasına, seni söylemek isterdim udlarla, kemanlarla...
Seni söylemek isterdim, Yase, şarkılarla...
O güzel endamının karşısında, prangalı bir esir misali, önüne diz çöküp...
Sevgin bir kitap olurdu gönül masamda.
Seni okumak isterdim hece hece, mısralarda.
Seni okumak isterdim, Yase, tüm sayfalarda...
Ve işte...
Ah, bir bilebilsem seni,
bir tanıyabilsem ruhunun derinliğini,
görebilsem gözlerinin elasını
ve pınarın sesi gibi gülüşünü...
Bir koklayabilsem gül, kekik, menekşe kokan nefesini;
Mekke bezirgânı gibi, tatabilsem ağırlığını gönül tezgâhımda...
Bağrında, Aydoğan göğsüne yaslanıp,
ilmek ilmek sevgimi işlesem sinene...
Kumral saçlarını nisan yağmurlarına tutup,
güller, karanfiller, zambaklar taksam...
Sen de kemal olurdu bütün renkler, sen de yeşerirdi güller, çiçekler.
Ve sonra, saçının her teline bir gönül bağlayıp,
seven yüreğime kapatsam...
İşte o zaman,
seni sevmek isterdim bütün duygularımla.
Seni sevmek isterdim, Yase... Beni anla! Hayati Kork