Yaşayan Ölüler Şiiri - Önder Özkaran

Bazen unutulurum bir gecede
Bazen hatırlanırım ansızın
Bir gül gibi açarım bahçende
Avuçlarına alıp, koklarsın!

Bir ama gibi ararsın gölgemi
Üşütüverir ellerini, yokluğum
İşitirsin her gece sessizliğimi
Rüzgarda pencerene ben vururum

Bazen düşüp aklına, habersiz
Alırım ruhundan yavaşça telaşı
Aynalarda bir yüz gibi belirsiz
Yaşlı gözlerim, bırakmaz yakanı

Uyuyamazsın geceleri, düşersin!
Dipsiz bir kuyudur yalnızlıklar
Ölürsün ansızın, gömülmezsin!
Yaşayan ölülerdir ayrılanlar...